نکات کلیدی:
· بزرگسالانی که ۱میلی گرم سِماگلوتاید هفتگی دریافت کردند، در هفتهٔ چهارم به دوز روزانهٔ انسولین کمتری نیاز داشتند و این کاهش تا هفتهٔ ۲۶ام پایدار ماند.
· سِماگلوتاید در تمام پیگیری ها با کاهش تعداد بولوس های آغاز شده توسط کاربر، مرتبط بود.
۶ ژانویه ۲۰۲۶ – طبق گزارش پژوهشگران در یک تحلیل پس از انجام مطالعه (post hoc) از کارآزمایی ADJUST‑T1D که در مجله Diabetes Care منتشر شد، تزریق هفتگی ۱ میلی گرم سِماگلوتاید با کاهش دوز روزانهٔ انسولین در بزرگسالان مبتلا به دیابت نوع ۱ مرتبط بوده است.
همان‌طور که پیش ترگزارش شده بود، کارآزمایی ADJUST‑T1D شامل ۷۲ بزرگسال مبتلا به دیابت نوع ۱ بود که از سیستم های خودکار تزریق انسولین استفاده می کردند و به صورت تصادفی برای ۲۶هفته ۱ میلی گرم سِماگلوتاید(اوزمپیک، نوو نوردیسک) یا دارونما به طور هفتگی دریافت کردند. در این مطالعه، ۳۶ درصداز افراد گروه سِماگلوتاید توانستند به «زمان در محدوده» حداقل ۷۰ درصد، «زمان زیر محدوده» کمتر از ۴ درصد، و کاهش وزن ۵ درصدی یا بیشتر دست یابند.
در یافته های جدید حاصل از تحلیل post hoc، پژوهشگران مشاهده کردند که سِماگلوتاید می تواند نیاز به انسولین - به ویژه انسولین بولوس - را در جمعیت دیابت نوع ۱کاهش دهد.
دکتر ویرال ان. شاه، استاد پزشکی در بخش غدد و متابولیسم و مدیر تحقیقات بالینی دیابت در مرکز دیابت و بیماری های متابولیک دانشگاه ایندیانا، گفت:«سِماگلوتاید حتی با دوز پایین ۰٫۲۵ میلی گرم در هفته، دوز کل انسولین را در چهار هفتهٔ نخست تقریباً ۲۰ درصد کاهش می دهد و کاهش وزن تنها ۱۷ درصد از این کاهش را توضیح می دهد. سِماگلوتاید در مراحل اولیهٔ درمان تقریباً مستقل از کاهش وزن، نیاز به انسولین را کم می کند».
در مطالعه ی ADJUST‑T1D، شرکت کنندگان دریافت کنندهٔ سِماگلوتاید درمان را با دوز هفتگی ۰٫۲۵ میلی گرم برای ۴ هفته آغاز کردند، سپس دوز در هفتهٔ چهارم به ۰٫۵ میلی گرم و در هفتهٔ هشتم به ۱ میلی گرم افزایش یافت. میزان دوز روزانهٔ انسولین از سیستم های خودکار تزریق انسولین در هفته های ۴، ۸، ۲۰و ۲۶جمع آوری شد.
تغییرات دوز انسولین
در مقایسه با زمان شروع تحقیق، بزرگسالان دریافت کنندهٔ سِماگلوتاید کاهش ۱۷٫۷ درصدی در دوز روزانهٔ انسولین در هفتهٔ ۴ام، کاهش ۲۰٫۹ درصدی در هفتهٔ ۸ام، کاهش ۱۹٫۱ درصدی در هفتهٔ ۲۰ام و کاهش ۲۲٫۶ درصدی در هفتهٔ ۲۶ام داشتند (برای همه P < .001).
در گروه دارونما، هیچ تغییری در هفته های ۴، ۸ و ۲۰ام مشاهده نشد و در هفتهٔ ۲۶ام دوز روزانهٔ انسولین نسبت به خط پایه ۷٫۱ درصد افزایش یافت.
دکتر شاه گفت: این کاهش دوز حتی زمانی مشاهده شد که افراد هنوز به دوز ۱ میلی گرم نرسیده بودند.
او توضیح داد:«اگر فردی با دیابت نوع ۱ بخواهد از یک داروی GLP‑1 برای بهبود کنترل قند خون و کاهش نیاز به انسولین استفاده کند، دوز پایین (۰٫۲۵میلی گرم در هفته) کافی است. هنگام شروع سِماگلوتاید در فرد مبتلا به دیابت نوع ۱، کاهش حدود ۲۰ درصد دوز انسولین منطقی است تا خطر هیپوگلایسمی کاهش یابد. کاهش بیشتر دوز انسولین با دوزهای بالاتر سِماگلوتاید بسیار اندک خواهد بود».
دوز انسولین بازال روزانه در گروه سِماگلوتاید به ترتیب ۱۱٫۷ درصد در هفتهٔ ۴ام، ۱۲٫۴ درصد در هفتهٔ ۸ام، ۹٫۸ درصد در هفتهٔ ۲۰ام و ۱۵٫۶ درصد در هفتهٔ ۲۶ام کاهش یافت.
دوز انسولین بولوس نیز ۲۲٫۹ درصد در هفتهٔ ۴ام، ۲۹٫۱ درصد در هفتهٔ ۸ام، ۲۸٫۷ درصد در هفتهٔ ۲۰ام و ۳۰٫۵ درصد در هفتهٔ ۲۶ام کاهش داشت.
دوز انسولین بر حسب وزن بدن از ۰٫۷۲واحد/کیلوگرم در روز در شروع تحقیق به ۰٫۶۱ در هفتهٔ ۴ام، ۰٫۵۹در هفتهٔ ۸ام، ۰٫۶۲در هفتهٔ ۲۰ام و ۰٫۶در هفتهٔ ۲۶ام کاهش یافت (برای همهP < .001).
در گروه دارونما هیچ تغییری مشاهده نشد.
در تحلیل میانجی گری، مشخص شد که سِماگلوتاید اثر مستقیم بر کاهش دوز روزانهٔ انسولین دارد - بین ۸٫۹ تا ۱۱٫۴واحد در روز- و بیشترین اثر در آغاز درمان دیده شد. با پیشرفت مطالعه، کاهش وزن نقش بیشتری در کاهش دوز انسولین پیدا کرد.
کاهش در بولوس های آغاز شده توسط کاربر
در گروه سِماگلوتاید، میانگین مصرف روزانهٔ کربوهیدرات از ۱۳۷گرم در شروع تحقیق به ۱۱۶گرم در هفتهٔ ۴ام(P = .015)، ۹۹گرم در هفتهٔ ۸ام (P < .001)، ۱۰۶گرم در هفتهٔ ۲۰ام(P < .001) و ۱۰۷گرم در هفتهٔ ۲۶ام(P < .001) کاهش یافت.
تعداد بولوس های آغاز شده توسط کاربر از ۴٫۶ بار در روز در خط پایه به ۳٫۹ در هفتهٔ ۴ام ، ۳٫۸ در هفتهٔ ۸ام، ۳٫۶ در هفتهٔ ۲۰ام و ۳٫۴در هفتهٔ ۲۶ام کاهش یافت(P < .001 برای همه)
در گروه دارونما هیچ تغییری مشاهده نشد.
در میان کاربران سیستم های خودکار تزریق انسولینTandem Control‑IQ یا Medtronic، تعداد بولوس های اصلاحی روزانه از ۴٫۳ در ابتدای تحقیق به ۳٫۴ در هفتهٔ ۴ام (P = .002) و ۳٫۶ در هفتهٔ ۸ام (P = .016) کاهش یافت. در هفته‌های ۲۰ام و ۲۶ام تفاوتی با خط پایه(شروع تحقیق) دیده نشد.
دکتر شاه گفت: تحقیقات بیشتری برای بررسی مکانیسم های کاهش نیاز به انسولین با سِماگلوتاید لازم است، ما می خواهیم بفهمیم که آیا داروهای GLP‑1 در افراد مبتلا به دیابت نوع ۱ بر ترشح انسولین تاثیر می گذارند؟ آیا این اثرات بر قند خون و کاهش دوز انسولین بیش از یک سال پایدار می مانند؟ و وقتی افراد مصرف GLP‑1 را متوقف کنند، چه اتفاقی برای قند خون و نیاز به انسولین خواهد افتاد؟
منبع:
https://www.healio.com/news/endocrinology/20260106/ozempic-tied-to-decrease-in-total-daily-insulin-dose-for-adults-with-type-1-diabetes